gołym okiem

Fotografów w Szczecinie jest wielu i większość stron wygląda tak samo: białe tło, siatka zdjęć, „uchwycę Twoje emocje”. Nazwa „gołym okiem” wyznacza inny kierunek: zdjęcie ma pokazywać, jak było naprawdę. Z tego wyszła cała reszta. Logotyp w kroju szeryfowym, ciemne tło, na którym zdjęcia wyglądają jak na podglądzie aparatu, i jeden limonkowy akcent użyty tylko tam, gdzie coś jest aktywne. Etykiety wyglądają jak dane zapisywane przez aparat: numer klatki, przysłona, czas. Ktoś, kto fotografuje, rozpozna to od razu.

Na wejściu strona nie przewija się do sekcji, tylko otwiera jak migawka: kurtyny, potem obraz łapie ostrość. Trzy panele ze zdjęciami rozsuwają się pod kursorem, a portfolio ułożone jest jak kontaktówka, z numerami klatek pod każdym kadrem. Nawet strona błędu to odrzucony kadr: rozmyty, z wypalonymi pikselami. Pod spodem żadnych ciężkich bibliotek. Strona działa bez JavaScriptu, wysyła formularz bez niego i wyłącza animacje u osób, które ich nie chcą. Ruch jest tu ozdobą, nie warunkiem.

Po sesji zwykle zaczyna się wymiana wiadomości: klient przegląda kilkaset plików i wypisuje numery tych, które mu się podobają. Potem dopisuje dwa kolejne, a jeden skreśla. Tutaj dostaje link do galerii wyboru. Może filtrować wybrane i niewybrane, ocenić kadr, dopisać notatkę i porównać dwa podobne zdjęcia obok siebie. Kadry, które prawdopodobnie są nieostre, system oznacza sam, zanim klient je zobaczy. Kiedy wybór jest gotowy, fotograf dostaje maila i od razu wie, co obrabiać.

Zdjęcia z aparatu trafiają do systemu jednym narzędziem: konwersja, odsianie nieostrych, wgranie i gotowy link dla klienta. Po wyborze to samo narzędzie pobiera listę plików do obróbki. Gotowe zdjęcia lądują w galerii odbioru z danymi do płatności. Fotograf oznacza ją jako opłaconą i wysyła link mailem albo gotową wiadomością na Instagram. W tym samym panelu prowadzi newsletter i planuje posty. Jeden system zamiast kilku osobnych narzędzi.